روخوانی شعر با صدای سهیل قاسمی

 

تصحیح قزوینی غنی

شماره ۸

 

ساقیا برخیز و دَردِه جام را

خاک بر سر کُن غم ِ ایّام را

 

ساغر ِ می بر کف‌ام نِه تا زِ بَر

بَرکَشَم این دَلق ِ اَزرَق فام را

 

گر چه بدنامی‌ست نزد ِ عاقلان

ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را

 

باده دَردِه! چند از این باد ِ غرور

خاک بر سر نفس ِ نافرجام را

 

دود ِ آه سینه‌یِ نالان ِ من

سوخت این افسرده‌گان ِ خام را

 

محرم ِ راز ِ دل ِ شیدا یِ خود

کَس نمی‌بینم زِ خاص و عام را

 

با دلارامی مرا خاطر خوش است

ک‌از دل‌ام یک‌باره بُرد آرام را

 

ننگرَد دیگر به سرو اندر چمن

هر که دید آن سرو ِ سیم اندام را

 

صبر کن حافظ به سختی روز و شب

عاقبت روزی بیابی کام را

 

 

 

تصحیح پرویز ناتل خانلری

 

شماره ۸

 

ساقیا برخیز و دَردِه جام را

خاک بر سر کُن غم ِ ایّام را

 

ساغر ِ می بر کف‌ام نِه تا زِ بَر

بَرکَشَم این دَلق ِ اَزرَق فام را

 

گر چه بدنامی‌ست نزد ِ عاقلان

ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را

 

باده دَردِه! چند از این باد ِ غرور

خاک بر سر نفس ِ نافرجام را

 

دود ِ آه سینه‌یِ نالان ِ من

سوخت این افسرده‌گان ِ خام را

 

محرم ِ راز ِ دل ِ شیدا یِ خود

کَس نمی‌بینم زِ خاص و عام را

 

با دلارامی مرا خاطر خوش است

ک‌از دل‌ام یک‌باره بُرد آرام را

 

ننگرَد دیگر به سرو اندر چمن

هر که دید آن سرو ِ سیم اندام را

 

صبر کن حافظ به سختی روز و شب

عاقبت روزی بیابی کام را

 

 

اختلاف نسخه ها بر اساس تصحیح خانلری

 

بیت دوم:

ساغری می

تا زِ بُن | تا زِ سر

 

بیت سوم:

نزد ِ عاشقان

 

بیت چهارم:

نقش ِ نافرجام را

 

بیت پنجم:

درد و آه | دود و آه

 

بیت ششم:

نمی بینیم خاص

 

بیت نهم:

تا بیابی مُنتهای کام را

 

 

 

حافظ شیراز به روایت احمد شاملو

شماره ۷

 

ساقیا برخیز و دَردِه جام را

خاک بر سر کُن غم ِ ایّام را!

 

گر چه بدنامی‌ست نزد ِ عاقلان،

ما نمی‌خواهیم ننگ ِ نام را:

 

ساغر ِ می بر کف‌ام نِه! تا زِ سر

بَرکَشَم این دَلق ِ اَزرَق فام را.

 

باده دَردِه! چند از این باد ِ غرور؟

خاک بر سر نفس ِ بَد فرجام را!

 

دود ِ آه ِ سینه‌یِ سوزان ِ من

سوخت این افسرده‌گان ِ خام را.

 

محرم ِ راز ِ دل ِ شیدا یِ خویش

کَس نمی‌بینم زِ خاص و عام را.

 

 

#

 

با دلارامی مرا خاطر خوش است

ک‌از دل‌ام یک‌باره بُرد آرام را.

 

ننگرَد دیگر به سَروْ اندر چمن

هر که دید آن سَرو ِ سیم اندام را.

 

صبر کن حافظ به سختی روز و شب

تا بیابی مُنتَها یِ کام را!

 

 

 

حافظ به سعی سایه

 

شماره ۷

 

ساقیا برخیز و درده جام را

خاک بر سر کُن غم ِ ایّام را

 

ساغر ِ می بر کفم نه تا ز سر

برکشم این دلق ِ ازرق‌فام را

 

گر چه بدنامی‌ست نزد ِ عاقلان

ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را

 

باده درده چند از این باد ِ غرور

خاک بر سر نفس ِ نافرجام را

 

دود ِ آه سینه‌یِ نالان ِ من

سوخت این افسردگان ِ خام را

 

محرم ِ راز ِ دل ِ شیدا یِ خود

کس نمی‌بینم ز خاص و عام را

 

با دلارامی مرا خاطر خوش است

کز دلم یکباره برد آرام را

 

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن

هر که دید آن سرو ِ سیم‌اندام را

 

صبر کن حافظ به سختی روز و شب

عاقبت روزی بیابی کام را