پسته

پسته درخت کوچکی است که سرچشمه آن خاورمیانه و آسیای میانه است و در کشورهای ایران، سوریه، ترکمنستان و غرب افغانستان رشد می‌کند. این درخت میوه ای (خشکبار) تولید می‌کند که خوراکی و بسیار لذیذ است. پسته واژه‌ای فارسی است که از طریق زبان لاتین وارد زبان‌های اروپایی شده‌است.

در ادبیات کهن پسته و شکر بسیار با هم مقایسه شده اند که گویا آن زمان، شکر، وارداتی بود و بهایی بیشتر از پسته داشته است.

بس‌آمد پسته در غزل حافظ

کلمه‌ی پسته ۵بار در دیوان حافظ به کار رفته است:

 

۱- زنهار از آن عبارت شیرین دل‌فریب

گوئی که پسته‌ی تو سخن در شکر گرفت ۸۶

 

۲- گرچه از کبر سخن با من درویش نگفت

جان فدای شکرین پسته‌ی خاموشش باد ۱۰۵

 

۳- ای پسته‌ی تو خنده زده بر حدیث قند

مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند ۱۸۰

 

۴- جائی که یار ما به شکرخنده دم زند

ای پسته! کیستی تو خدا را به خود مخند ۱۸۰

 

۵- بگشا پسته‌ی خندان و شکرریزی کن

خلق را از دهن خویش مینداز به شک ۳۰۱

در باره پسته

در شعر حافظ، دهان خندان یار به پسته تشبیه شده ‌است.

برگرفته از یادداشت‌های مریم فقیهی کیا

۰ Comments

Submit a Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *