بید

شعرا با استفاده از ویژگی لرزان شاخه‌های درخت بید، مضامین زیبایی آفریده‌اند.

بس‌آمد بید در غزل حافظ

کلمه‌ی بید ۴بار در دیوان حافظ به کار رفته است:

 

۱- دل صنوبری‌ام همچو بید لرزان است

ز حسرت قد و بالای چون صنوبر دوست ۶۱

 

۲- شود چون بید لرزان سرو آزاد

اگر بیند قد دلجوی فرخ ۹۹

 

۳- کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش

معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش ۲۸۸

 

۴- چو بید بر سر ایمان خویش می‌لرزم

که دل به دست کمان ابروئیست کافرکیش ۲۹۰

در باره بید

بید، نام درختی است برگریز، با شاخه‌های واژگون، نازک و خم‌شونده که با وزش باد حالت لرزان دارند.

برگرفته از یادداشت‌های مریم فقیهی کیا

۰ Comments

Submit a Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *