گزیدهٔ غزل ۴۸۳

یک زمان پیش من ای جان و جهانم بنشین

تا بدان خوش‌دلی از جان و جهان برخیزم

گفتیم باز من و باز سر جان برخیز

از تو نتوانم و لیک از سرجان برخیزم

از پس مرگ اگر بر سر خاکم گذری

بانگ پایت شنوم نعره زنان برخیزم