گزیدهٔ غزل ۴۱۹

دل رفت و روزها شد کز وی خبر نیاید

ای دور مانده چو نی در زلف عنبر ینش

طاقت ندارد آن رخ از نازکی نفس را

ای بار تند مگذر بر برگ یاسمینش

ای جامه دار ازینسان چستش مبند یکتا

کز بخیه نقش گیرد اندام ناز ننینش