غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

گزیدهٔ غزل ۱۸۲

نارسته می توان دید از زیر پوست خطت

چون نامه یی که کاتب سوی برون بخواند

ای دل سپاس دار که گردوست جور کرد

از بخت نامساعد من بود ازو نبود

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *