دیوان ادیب صابر ترمذی
شاعر سده ششم هجری
به تصحیح آقای محمدعلی ناصح
شامل شرحِ حال و حواشی و تعلیقات
موسسه مطبوعاتی علمی
ادیب صابر ترمذی فرزند ادیب اسماعیل
ظاهراً «صابر» هم نام و هم تخلّصِ او بودهاست ولی همه تذکرهنویسان لقبِ وی را «شهابالدین» دانستهاند و تنها در نسخهی متن «جلالالدین» بهنظر میرسد و این ضبط با قولِ اجماع معارض مینماید.
در آغاز جوانی از بخارا به خراسان آمده در هرات به تحصیلِ علوم پرداخت و در دانشهای زمان پایگاهی بلند و مقامی ارجمند یافت.
مقدمه کتاب به شرح زندگی شاعر و معرفی شاهان و همعصرانِ او و روایتِ مراوداتِ شاعر پرداخته است.
دولتشاه سمرقندی مرگِ وی را در 547 و صاحبِ مجمعالفصحا در 575 به شهرِ بلخ و امین احمد رازی در تذکره هفت اقلیم در 583 دانستهاند و استاد بدیعالزمان در کتاب «سخن و سخنوران» به قولِ اخیر مایل است و استاد سعید نفیسی، اصحِّ اقوال را در تاریخِ وفاتِ وی، سال 585 میداند. اما مرحوم علّامه قزوینی پس از ذکرِ قرائن و دلائلی قولِ اقرب به صواب را در تاریخِ مرگِ انوری مطابق ضبطِ بعضی نسخ خطی تذکره دولتشاه، 556 دانستهاند.
در پایانِ کتاب، فهرست شعرها به ترتیب حروف آخرِ قافیه و فهرست نامها با شماره صفحهی اشاره به نام آمده
کتاب به خط احمد خوشنویس نگاشته شده که تاریخ مهرماه 1343 را در انتهای خود دارد.

نقد و بررسیها
پاکسازی فیلترهنوز بررسیای ثبت نشده است.