غزل ۱۲۹: خسرو آنست که در صحبت او شیرینیست

غزل ۱۲۹ سعدی خسرو آن است که در صحبت ِ او شیرینی ست در بهشت است که هم‌خوابه‌یِ حورالعینی ست   دولت آن است که امکان ِ فراغت باشد تکیه بر بالش ِ بی دوست، نه بس‌تمکینی ست   همه عالم صنم ِ چین به حکایت گویند صنم ِ ما ست که در هر خَم ِ زلف‌اش چینی ست   روی...

غزل ۱۲۸: چو ترک دلبر من شاهدی به شنگی نیست

غزل ۱۲۸ سعدی چو تُرک دلبر ِ من، شاهدی به شنگی نیست چو زلف ِ پُرشکن‌اش حلقه‌یِ فرنگی نیست   دهان‌اش ار چه نبینی مگر به وقت ِ سخن، چو نیک درنگری چون دل‌ام به تنگی نیست   به تیغ ِ غمزه‌یِ خون‌خوار، لشکری بزنی بزن! که با تو در او هیچ مرد ِ جنگی نیست   قوی...

غزل ۱۲۷: دل نماندست که گوی خم چوگان تو نیست

غزل ۱۲۷ سعدی دل نمانده ست که گویِ خَم ِ چوگان ِ تو نیست خصم را پایِ گریز از سر ِ میدان ِ تو نیست   تا سر ِ زلف ِ پریشان ِ تو در جمع آمد، هیچ مجموع ندانم که پریشان ِ تو نیست   در تو حیران ام و اوصاف ِ معانی که تو را ست؛ و اندر آن‌کس که بصَر دارد و حیران ِ تو...

غزل ۱۲۶: نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

غزل ۱۲۶ سعدی نه خود اندر زمین نظیر ِ تو نیست، که قمر چون رخ ِ مُنیر ِ تو نیست   ندهم دل به قدّ و قامت ِ سرو که چو بالایِ دل‌پذیر ِ تو نیست   در همه شهر، ای کمان ابرو! کس ندانم که صید ِ تیر ِ تو نیست   دل ِ مردُم دگر کسی نبرد که دلی نیست ک‌آن اسیر ِ تو...

غزل ۱۲۵: کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست

غزل ۱۲۵ سعدی کس ندانم که در این شهر گرفتار ِ تو نیست هیچ بازار، چنین گرم که بازار ِ تو، نیست   سرو، زیبا و به زیبایی ِ بالایِ تو نه شهد، شیرین و به شیرینی ِ گفتار ِ تو نیست   خود که باشد که تو را بیند و عاشق نشود مگر ش هیچ نباشد که خریدار ِ تو نیست!  ...

غزل ۱۲۴: روز وصلم قرار دیدن نیست

غزل ۱۲۴ سعدی روز ِ وصل‌ام قرار ِ دیدن نیست شب ِ هجران‌ام آرمیدن نیست   طاقت ِ سر بریدن‌ام باشد و ز حبیب‌ام سر ِ بریدن نیست   مطرب از دست ِ من به جان آمد که مرا طاقت ِ شنیدن نیست   دست ِ بی‌چاره چون به جان نرسد، چاره جز پیرهن دریدن نیست   ما خود...