رباعی ۱۱ حافظ

اول به وفا می ِ وصالم درداد

چون مست شدم جام ِ جفا را سرداد

 

پر آب، دو دیده و پر از آتش، دل

خاک ِ ره ِ او شدم به بادم برداد

رباعی با صدای مریم فقیهی کیا

شرح سطر به سطر

ستیغ ادعایی در جامع و مانع بودن شرح سطر به سطر ندارد و شرح ها ممکن است به مرور تغییر کنند یا تکمیل شوند.

شرح رباعی

خاک ره شدن: کنایه از حقیر و ناچیز شدن

به باد دادن: کنایه از نابود کردن، از دست دادن

 

وفا ، جفا جناس

خاک ، آب ، باد ، آتش تناسب

 

وصال به نوشیدن شراب تشبیه شده

 

اول با وفاداری مرا به وصال خود رسانید و بعد وقتی سرمست وصالش بودم به من جفا کرد (جام جور و ستم را به من داد.)

در حالی که دو چشمم پر از اشک و دلم پر از آتش (غم عشق او) بود در برابرش خودم را خوار و ذلیل کردم (تا مرا بپذیرد) اما او من را به هیچ انگاشت و نابودم کرد.

وزن:

مفعولُ مفاعلن مفاعیلن فع

یا

مفعولُ مفاعلن مفاعیلُ فَعَل

یا

مستفعل فاعلات مفعولاتن

یا

مستفعل فاعلات مستفعل فع

eav val be va faa me yee ve saa lam dar daad