رباعی ۲۰ حافظ

سیلاب گرفت گِرد ِ ویرانه‌ی عمر

وآغاز پُری نهاد پیمانه‌ی عمر

 

بیدار شو ای خواجه! که خوش خوش بکَشد

حمال ِ زمانه رَخت از خانه‌ی عمر

رباعی با صدای مریم فقیهی کیا

شرح سطر به سطر

ستیغ ادعایی در جامع و مانع بودن شرح سطر به سطر ندارد و شرح ها ممکن است به مرور تغییر کنند یا تکمیل شوند.

شرح رباعی

حمال: باربر

خوش خوش: اندک اندک

رخت کشیدن: کنایه از راهی شدن و سفر رفتن

عمر به بنایی ویران تشبیه شده

 

دور بنای ویران عمرم را سیل فرا گرفت و پیمانه‌ی عمر شروع به پر شدن کرد. (فرارسیدن پایان عمر)

ای آقا! از خواب غفلت بیدار شو چرا که باربر روزگار از خانه‌ی عمر اندک اندک رخت را حمل می‌کند و می‌‌برد و باید عازم سفر آخرت شوی.

وزن:

مفعولُ مفاعلن مفاعیلن فع

یا

مفعولُ مفاعلن مفاعیلُ فَعَل

یا

مستفعل فاعلات مفعولاتن

یا

مستفعل فاعلات مستفعل فع

sey laa b(e) ge ref t(e) ger de vii raa ne ye omr